weggooien

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

weg +‎ gooien

Verb[edit]

weggooien

  1. To throw away.

Inflection[edit]

Inflection of weggooien (weak, separable)
infinitive weggooien
past singular gooide weg
past participle weggegooid
infinitive weggooien
gerund weggooien n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular gooi weg gooide weg weggooi weggooide
2nd person sing. (jij) gooit weg gooide weg weggooit weggooide
2nd person sing. (u) gooit weg gooide weg weggooit weggooide
2nd person sing. (gij) gooit weg gooide weg weggooit weggooide
3rd person singular gooit weg gooide weg weggooit weggooide
plural gooien weg gooiden weg weggooien weggooiden
subjunctive sing.1 gooie weg gooide weg weggooie weggooide
subjunctive plur.1 gooien weg gooiden weg weggooien weggooiden
imperative sing. gooi weg
imperative plur.1 gooit weg
participles weggooiend weggegooid
1) Archaic.

Anagrams[edit]