μονομάχος

See also: Μονομάχος

Ancient Greek

Alternative forms

• μονομάχης (monomákhēs)

Etymology

From μόνος (mónos, “alone”) +‎ μᾰ́χη (mắkhē, “combat”) +‎ -ος (-os), literally “lone warrior”, from μάχομαι (mákhomai, “to fight, battle, contend”).

Pronunciation

 

• IPA^(key): /mo.no.má.kʰos/ → /mo.noˈma.xos/ → /mo.noˈma.xos/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /mo.no.má.kʰos/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /mo.noˈma.kʰos/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /mo.noˈma.xos/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /mo.noˈma.xos/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /mo.noˈma.xos/

Adjective

μονομᾰ́χος • (monomắkhos) m or f (neuter μονομᾰ́χον); second declension

1. fighting in single combat; dueling by hand-to-hand combat

Declension

Second declension of μονομᾰ́χος; μονομᾰ́χον (Attic)

Number		Singular				Dual				Plural
Case/Gender		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative		μονομᾰ́χος monomắkhos		μονομᾰ́χον monomắkhon		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χοι monomắkhoi		μονομᾰ́χᾰ monomắkhă
Genitive		μονομᾰ́χου monomắkhou		μονομᾰ́χου monomắkhou		μονομᾰ́χοιν monomắkhoin		μονομᾰ́χοιν monomắkhoin		μονομᾰ́χων monomắkhōn		μονομᾰ́χων monomắkhōn
Dative		μονομᾰ́χῳ monomắkhōi		μονομᾰ́χῳ monomắkhōi		μονομᾰ́χοιν monomắkhoin		μονομᾰ́χοιν monomắkhoin		μονομᾰ́χοις monomắkhois		μονομᾰ́χοις monomắkhois
Accusative		μονομᾰ́χον monomắkhon		μονομᾰ́χον monomắkhon		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χους monomắkhous		μονομᾰ́χᾰ monomắkhă
Vocative		μονομᾰ́χε monomắkhe		μονομᾰ́χον monomắkhon		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χω monomắkhō		μονομᾰ́χοι monomắkhoi		μονομᾰ́χᾰ monomắkhă
Derived forms		Adverb				Comparative				Superlative
		μονομᾰ́χως monomắkhōs				μονομᾰχώτερος monomăkhṓteros				μονομᾰχώτᾰτος monomăkhṓtătos
Notes:		This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Noun

μονομᾰ́χος • (monomắkhos) m (genitive μονομᾰ́χου); second declension

1. close combat contender, warrior, fighter, dueler
2. (Koine, Ancient Rome) a gladiator

Inflection

Second declension of ὁ μονομᾰ́χος; τοῦ μονομᾰ́χου (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ μονομᾰ́χος ho monomắkhos	τὼ μονομᾰ́χω tṑ monomắkhō	οἱ μονομᾰ́χοι hoi monomắkhoi
Genitive	τοῦ μονομᾰ́χου toû monomắkhou	τοῖν μονομᾰ́χοιν toîn monomắkhoin	τῶν μονομᾰ́χων tôn monomắkhōn
Dative	τῷ μονομᾰ́χῳ tōî monomắkhōi	τοῖν μονομᾰ́χοιν toîn monomắkhoin	τοῖς μονομᾰ́χοις toîs monomắkhois
Accusative	τὸν μονομᾰ́χον tòn monomắkhon	τὼ μονομᾰ́χω tṑ monomắkhō	τοὺς μονομᾰ́χους toùs monomắkhous
Vocative	μονομᾰ́χε monomắkhe	μονομᾰ́χω monomắkhō	μονομᾰ́χοι monomắkhoi
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Derived terms

• μονομᾰχεῖον (monomăkheîon)
• μονομᾰχέω (monomăkhéō)
• μονομᾰχία (monomăkhía)
• μονομᾰχικός (monomăkhikós)
• μονομᾰ́χιον (monomắkhion)
• μονομᾰχῶ (monomăkhô)
• μουνομᾰχέω (mounomăkhéō)
• μουνομᾰχίη (mounomăkhíē)

Descendants

• Byzantine Greek: Μονομάχος (Monomákhos), Μονομαχίνα (Monomakhína)
• → Greek: Μονομάχος (Monomáchos), μονομάχος (monomáchos) (learned)
• → Latin: Monomachus
  • English: Monomachus, Monomachos
• → Old East Slavic: Мономахъ (Monomaxŭ)
  • Russian: Монома́х (Monomáx)
  • Ukrainian: Монома́х (Monomáx)

Further reading

• “μονομάχος”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
• “μονομάχος”, in Liddell & Scott (1889), An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
• μονομάχος in Bailly, Anatole (1935), Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette

Greek

Etymology

Learned borrowing from Koine Greek μονομάχος (monomákhos), equivalent to μόνος (mónos, “alone”) +‎ μάχη (máchi, “combat”) +‎ -ος (-os), literally “lone warrior”.

Pronunciation

• IPA^(key): /mo.noˈma.xos/
• Hyphenation: μο‧νο‧μά‧χος

Noun

μονομάχος • (monomáchos) m (plural μονομάχοι)

1. contestant, dueller, duellist
2. (historical, Ancient Rome) a gladiator

Declension

Declension of μονομάχος

	singular	plural
nominative	μονομάχος (monomáchos)	μονομάχοι (monomáchoi)
genitive	μονομάχου (monomáchou)	μονομάχων (monomáchon)
accusative	μονομάχο (monomácho)	μονομάχους (monomáchous)
vocative	μονομάχε (monomáche)	μονομάχοι (monomáchoi)

Related terms

• μονομαχία f (monomachía, “duel, joust, contest”)
• ψάρι μονομάχος (psári monomáchos, “fighting fish”)

Further reading

• μονομάχος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
• μονομάχος on the Greek Wikipedia.Wikipedia ^el