मर्त

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Proto-Indo-Aryan *mártas, from Proto-Indo-Iranian *mártas, from Proto-Indo-European *mór-tos, from *mer- (to die). Cognate with Avestan 𐬨𐬀𐬭𐬆𐬙𐬀 (marəta), Ancient Greek μορτός (mortós).

Pronunciation[edit]

Noun[edit]

मर्त (mártam

  1. a mortal, man
    • RV 1.5.10
      मा नो मर्ता अभि द्रुहन्तनूनामिन्द्र गिर्वणः।
      ईशानो यवया वधम्॥
      mā no martā abhi druhantanūnāmindra girvaṇaḥ.
      īśāno yavayā vadham.
      O Indra, thou who lovest song, do not let any man hurt our bodies.
      Keep slaughter far from us for thou canst.
    Synonyms: पुरुष (púruṣa), मनुष्य (manuṣyá), नर (nára), मानव (mānavá), मानुष (mā́nuṣa, mānuṣá)
  2. Earth, the mortal world

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of मर्त (márta)
Singular Dual Plural
Nominative मर्तः
mártaḥ
मर्तौ
mártau
मर्ताः / मर्तासः¹
mártāḥ / mártāsaḥ¹
Vocative मर्त
márta
मर्तौ
mártau
मर्ताः / मर्तासः¹
mártāḥ / mártāsaḥ¹
Accusative मर्तम्
mártam
मर्तौ
mártau
मर्तान्
mártān
Instrumental मर्तेन
mártena
मर्ताभ्याम्
mártābhyām
मर्तैः / मर्तेभिः¹
mártaiḥ / mártebhiḥ¹
Dative मर्ताय
mártāya
मर्ताभ्याम्
mártābhyām
मर्तेभ्यः
mártebhyaḥ
Ablative मर्तात्
mártāt
मर्ताभ्याम्
mártābhyām
मर्तेभ्यः
mártebhyaḥ
Genitive मर्तस्य
mártasya
मर्तयोः
mártayoḥ
मर्तानाम्
mártānām
Locative मर्ते
márte
मर्तयोः
mártayoḥ
मर्तेषु
márteṣu
Notes
  • ¹Vedic