स्व

Newar

Etymology

From Proto-Sino-Tibetan *kV-sum.

Pronunciation

• IPA^(key): [swɔ]

Numeral

स्व • (swa)

1. three

Sanskrit

Alternative scripts

Alternative scripts

• স্ব (Assamese script)
• ᬲ᭄ᬯ (Balinese script)
• স্ব (Bengali script)
• 𑰭𑰿𑰪 (Bhaiksuki script)
• 𑀲𑁆𑀯 (Brahmi script)
• သွ (Burmese script)
• સ્વ (Gujarati script)
• ਸ੍ਵ (Gurmukhi script)
• 𑌸𑍍𑌵 (Grantha script)
• ꦱ꧀ꦮ (Javanese script)
• 𑂮𑂹𑂫 (Kaithi script)
• ಸ್ವ (Kannada script)
• ស្វ (Khmer script)
• ສ຺ວ (Lao script)
• സ്വ (Malayalam script)
• ᠰᠣᠸᠠ (Manchu script)
• 𑘭𑘿𑘪 (Modi script)
• ᠰᢦ (Mongolian script)
• 𑧍𑧠𑧊 (Nandinagari script)
• 𑐳𑑂𑐰 (Newa script)
• ସ୍ଵ (Odia script)
• ꢱ꣄ꢮ (Saurashtra script)
• 𑆱𑇀𑆮 (Sharada script)
• 𑖭𑖿𑖪 (Siddham script)
• ස‍්ව (Sinhalese script)
• 𑪁 𑪙𑩾 (Soyombo script)
• 𑚨𑚶𑚦 (Takri script)
• ஸ்வ (Tamil script)
• స్వ (Telugu script)
• สฺว (Thai script)
• སྭ (Tibetan script)
• 𑒮𑓂𑒫 (Tirhuta script)
• 𑨰𑩇𑨭 (Zanabazar Square script)

Etymology

From Proto-Indo-Iranian *swás, from Proto-Indo-European *swós. Cognate with Avestan 𐬓𐬀 (xᵛa), Persian خود (xwad), Latin suus, Ancient Greek ἑός (heós), Polish swa f, Russian свой (svoj). Related to स्वयम् (svayám).

Pronunciation

• (Vedic) IPA^(key): /sʋɐ́/, /su.ʋɐ́/

• (Classical Sanskrit) IPA^(key): /s̪ʋɐ/

Pronoun

स्व • (svá)

1. (possessive) his/her own
2. of self

Declension

Masculine pronominal a-stem declension of स्व

	singular	dual	plural
nominative	स्वः (sváḥ)	स्वौ (sváu) स्वा¹ (svā́¹)	स्वे (své)
accusative	स्वम् (svám)	स्वौ (sváu) स्वा¹ (svā́¹)	स्वान् (svā́n)
instrumental	स्वेन॑ (svéna)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वैः (sváiḥ) स्वेभिः॑¹ (svébhiḥ¹)
dative	स्वस्मै॑ (svásmai)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वेभ्यः॑ (svébhyaḥ)
ablative	स्वस्मा॑त् (svásmāt)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वेभ्यः॑ (svébhyaḥ)
genitive	स्वस्य॑ (svásya)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वेषा॑म् (svéṣām)
locative	स्वस्मि॑न् (svásmin)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वेषु॑ (svéṣu)
vocative	स्व (svá)	स्वौ (sváu) स्वा¹ (svā́¹)	स्वे (své)

• ¹Vedic

Feminine pronominal ā-stem declension of स्वा

	singular	dual	plural
nominative	स्वा (svā́)	स्वे (své)	स्वाः (svā́ḥ)
accusative	स्वाम् (svā́m)	स्वे (své)	स्वाः (svā́ḥ)
instrumental	स्वया॑ (sváyā) स्वा¹ (svā́¹)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वाभिः॑ (svā́bhiḥ)
dative	स्वस्यै॑ (svásyai)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वाभ्यः॑ (svā́bhyaḥ)
ablative	स्वस्याः॑ (svásyāḥ) स्वस्यै॑² (svásyai²)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वाभ्यः॑ (svā́bhyaḥ)
genitive	स्वस्याः॑ (svásyāḥ) स्वस्यै॑² (svásyai²)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वासा॑म् (svā́sām)
locative	स्वस्या॑म् (svásyām)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वासु॑ (svā́su)
vocative	स्वे (své)	स्वे (své)	स्वाः (svā́ḥ)

• ¹Vedic
• ²Brāhmaṇas

Neuter pronominal a-stem declension of स्व

	singular	dual	plural
nominative	स्वम् (svám)	स्वे (své)	स्वानि॑ (svā́ni) स्वा¹ (svā́¹)
accusative	स्वम् (svám)	स्वे (své)	स्वानि॑ (svā́ni) स्वा¹ (svā́¹)
instrumental	स्वेन॑ (svéna)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वैः (sváiḥ) स्वेभिः॑¹ (svébhiḥ¹)
dative	स्वस्मै॑ (svásmai)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वेभ्यः॑ (svébhyaḥ)
ablative	स्वस्मा॑त् (svásmāt)	स्वाभ्या॑म् (svā́bhyām)	स्वेभ्यः॑ (svébhyaḥ)
genitive	स्वस्य॑ (svásya)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वेषा॑म् (svéṣām)
locative	स्वस्मि॑न् (svásmin)	स्वयोः॑ (sváyoḥ)	स्वेषु॑ (svéṣu)
vocative	स्व (svá)	स्वे (své)	स्वानि॑ (svā́ni) स्वा¹ (svā́¹)

• ¹Vedic

Derived terms

• स्वतन्त्र (svátantra, “self-dependent”)
• स्वराज (svárāja, “self-rule, sovereignty”)
• स्वाभिमान (svā́bhimāna, “self-respect”)
• स्वीय (svīya)

Descendants

• Gandhari: 𐨯𐨿𐨤 (spa)
• Pali: sa (“one's own”)
• Prakrit: 𑀲 (sa, “one's own”)
• ⇒ Dravidian:
  • Kannada: ಸ್ವಂತ (svanta)
  • Malayalam: സ്വന്തം (svantaṁ)
  • Tamil: சொந்தம் (contam)
  • Telugu: సొంతము (sontamu)
• ⇒ Dravidian:
  • Kannada: ಸೊತ್ತು (sottu)
  • Tamil: சொத்து (cottu)
  • Telugu: సొత్తు (sottu)

Noun

स्व • (svá) stem, m

1. one's self

Further reading

• Monier Williams (1899), “स्व”, in A Sanskrit–English Dictionary, […], new edition, Oxford: At the Clarendon Press, →OCLC, page 1275, column 1.
• Turner, Ralph Lilley (1969–1985), “svá”, in A Comparative Dictionary of the Indo-Aryan Languages, London: Oxford University Press, page 803