afkondigen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From af +‎ kondigen.

Verb[edit]

afkondigen

  1. (transitive) to declare, proclaim

Inflection[edit]

Inflection of afkondigen (weak, separable)
infinitive afkondigen
past singular kondigde af
past participle afgekondigd
infinitive afkondigen
gerund afkondigen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular kondig af kondigde af afkondig afkondigde
2nd person sing. (jij) kondigt af kondigde af afkondigt afkondigde
2nd person sing. (u) kondigt af kondigde af afkondigt afkondigde
2nd person sing. (gij) kondigt af kondigde af afkondigt afkondigde
3rd person singular kondigt af kondigde af afkondigt afkondigde
plural kondigen af kondigden af afkondigen afkondigden
subjunctive sing.1 kondige af kondigde af afkondige afkondigde
subjunctive plur.1 kondigen af kondigden af afkondigen afkondigden
imperative sing. kondig af
imperative plur.1 kondigt af
participles afkondigend afgekondigd
1) Archaic.

Anagrams[edit]