afstaan

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From af +‎ staan.

Verb[edit]

afstaan

  1. (transitive) to relinquish, to give up
  2. (transitive) to cede

Inflection[edit]

Inflection of afstaan (strong class 6, irregular, separable)
infinitive afstaan
past singular stond af
past participle afgestaan
infinitive afstaan
gerund afstaan n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular sta af stond af afsta afstond
2nd person sing. (jij) staat af stond af afstaat afstond
2nd person sing. (u) staat af stond af afstaat afstond
2nd person sing. (gij) staat af stondt af afstaat afstondt
3rd person singular staat af stond af afstaat afstond
plural staan af stonden af afstaan afstonden
subjunctive sing.1 sta af stonde af afsta afstonde
subjunctive plur.1 staan af stonden af afstaan afstonden
imperative sing. sta af
imperative plur.1 staat af
participles afstaand afgestaan
1) Archaic.

Derived terms[edit]

Anagrams[edit]