bekijven

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch bekīven. Equivalent to be- +‎ kijven.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /bəˈkɛi̯.və(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: be‧kij‧ven
  • Rhymes: -ɛi̯vən

Verb[edit]

bekijven

  1. (transitive) to insult, to throw insults at

Inflection[edit]

Inflection of bekijven (strong class 1, prefixed)
infinitive bekijven
past singular bekeef
past participle bekeven
infinitive bekijven
gerund bekijven n
present tense past tense
1st person singular bekijf bekeef
2nd person sing. (jij) bekijft bekeef
2nd person sing. (u) bekijft bekeef
2nd person sing. (gij) bekijft bekeeft
3rd person singular bekijft bekeef
plural bekijven bekeven
subjunctive sing.1 bekijve bekeve
subjunctive plur.1 bekijven bekeven
imperative sing. bekijf
imperative plur.1 bekijft
participles bekijvend bekeven
1) Archaic.