bevechten

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch bevechten. Equivalent to be- +‎ vechten.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /bəˈvɛxtə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: be‧vech‧ten
  • Rhymes: -ɛxtən
  • Rhymes: -ɛxtən

Verb[edit]

bevechten

  1. (transitive) to fight against, to combat

Inflection[edit]

Inflection of bevechten (strong class 3, prefixed)
infinitive bevechten
past singular bevocht
past participle bevochten
infinitive bevechten
gerund bevechten n
present tense past tense
1st person singular bevecht bevocht
2nd person sing. (jij) bevecht bevocht
2nd person sing. (u) bevecht bevocht
2nd person sing. (gij) bevecht bevocht
3rd person singular bevecht bevocht
plural bevechten bevochten
subjunctive sing.1 bevechte bevochte
subjunctive plur.1 bevechten bevochten
imperative sing. bevecht
imperative plur.1 bevecht
participles bevechtend bevochten
1) Archaic.

Descendants[edit]