bijdehand

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

Univerbation from bij +‎ de +‎ hand.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˌbɛi̯.dəˈɦɑnt/
  • (file)
  • Hyphenation: bij‧de‧hand
  • Rhymes: -ɑnt

Adjective[edit]

bijdehand (comparative bijdehanter, superlative bijdehandst)

  1. bright, smart, sly, pedantic
  2. forward, bold

Inflection[edit]

Inflection of bijdehand
uninflected bijdehand
inflected bijdehante
comparative bijdehanter
positive comparative superlative
predicative/adverbial bijdehand bijdehanter het bijdehandst
het bijdehandste
indefinite m./f. sing. bijdehante bijdehantere bijdehandste
n. sing. bijdehand bijdehanter bijdehandste
plural bijdehante bijdehantere bijdehandste
definite bijdehante bijdehantere bijdehandste
partitive bijdehands bijdehanters