bijspijkeren
Dutch
Etymology
Pronunciation
Verb
bijspijkeren
- (transitive) to brush up
Inflection
Conjugation of bijspijkeren (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | bijspijkeren | |||
past singular | spijkerde bij | |||
past participle | bijgespijkerd | |||
infinitive | bijspijkeren | |||
gerund | bijspijkeren n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | spijker bij | spijkerde bij | bijspijker | bijspijkerde |
2nd person sing. (jij) | spijkert bij, spijker bij2 | spijkerde bij | bijspijkert | bijspijkerde |
2nd person sing. (u) | spijkert bij | spijkerde bij | bijspijkert | bijspijkerde |
2nd person sing. (gij) | spijkert bij | spijkerde bij | bijspijkert | bijspijkerde |
3rd person singular | spijkert bij | spijkerde bij | bijspijkert | bijspijkerde |
plural | spijkeren bij | spijkerden bij | bijspijkeren | bijspijkerden |
subjunctive sing.1 | spijkere bij | spijkerde bij | bijspijkere | bijspijkerde |
subjunctive plur.1 | spijkeren bij | spijkerden bij | bijspijkeren | bijspijkerden |
imperative sing. | spijker bij | |||
imperative plur.1 | spijkert bij | |||
participles | bijspijkerend | bijgespijkerd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |