kalmeren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From French calmer

Verb[edit]

kalmeren

  1. (intransitive) to become calm, to calm down
  2. (transitive) to cause to become calm, to calm down

Inflection[edit]

Inflection of kalmeren (weak)
infinitive kalmeren
past singular kalmeerde
past participle gekalmeerd
infinitive kalmeren
gerund kalmeren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular kalmeer kalmeerde
2nd person sing. (jij) kalmeert kalmeerde
2nd person sing. (u) kalmeert kalmeerde
2nd person sing. (gij) kalmeert kalmeerde
3rd person singular kalmeert kalmeerde
plural kalmeren kalmeerden
subjunctive sing.1 kalmere kalmeerde
subjunctive plur.1 kalmeren kalmeerden
imperative sing. kalmeer
imperative plur.1 kalmeert
participles kalmerend gekalmeerd
1) Archaic.

Synonyms[edit]