opzwepen

Dutch

Etymology

Compound of op +‎ zwepen.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈɔpˌzʋeːpə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: op‧zwe‧pen

Verb

opzwepen

1. (transitive) to urge or chase on with a whip
2. (transitive) to excite, to whip up

Conjugation

Conjugation of opzwepen (weak, separable)
infinitive	opzwepen
past singular	zweepte op
past participle	opgezweept
infinitive	opzwepen
gerund	opzwepen n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	zweep op	zweepte op	opzweep	opzweepte
2nd person sing. (jij)	zweept op, zweep op2	zweepte op	opzweept	opzweepte
2nd person sing. (u)	zweept op	zweepte op	opzweept	opzweepte
2nd person sing. (gij)	zweept op	zweepte op	opzweept	opzweepte
3rd person singular	zweept op	zweepte op	opzweept	opzweepte
plural	zwepen op	zweepten op	opzwepen	opzweepten
subjunctive sing.1	zwepe op	zweepte op	opzwepe	opzweepte
subjunctive plur.1	zwepen op	zweepten op	opzwepen	opzweepten
imperative sing.	zweep op
imperative plur.1	zweept op
participles	opzwepend	opgezweept
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• opzweper
• opzweperij