Jump to content

ornatus

From Wiktionary, the free dictionary

Latin

[edit]

Pronunciation

[edit]

Etymology 1

[edit]

    Perfect passive participle of ōrnō (“furnish, adorn”).

    Participle

    [edit]

    ōrnātus (feminine ōrnāta, neuter ōrnātum, comparative ōrnātior, superlative ōrnātissimus); first/second-declension participle

    1. furnished, equipped, having been furnished.
    2. adorned, decorated, having been adorned.
    3. (figuratively) honored, commended, having been praised.
    Declension
    [edit]

    First/second-declension adjective.

    Derived terms
    [edit]
    Descendants
    [edit]
    • English: ornate
    • Italian: ornato
    • Portuguese: ornado, ornato
    • Romanian: ornat
    • Spanish: ornato

    Etymology 2

    [edit]

      From ōrnō + -tus (forming action nouns).

      Noun

      [edit]

      ōrnātus m (genitive ōrnātūs); fourth declension

      1. a furnishing, preparing
      2. an act of adornment, embellishment, decoration
      3. fancy dress or apparel
      4. accoutrements, furniture
      5. an ornament, decoration, or feature
      Declension
      [edit]

      Fourth-declension noun.

      singular plural
      nominative ōrnātus ōrnātūs
      genitive ōrnātūs ōrnātuum
      dative ōrnātuī ōrnātibus
      accusative ōrnātum ōrnātūs
      ablative ōrnātū ōrnātibus
      vocative ōrnātus ōrnātūs

      References

      [edit]
      • “ornatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • “ornatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • “ornatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book‎[1], London: Macmillan and Co.
        • to speak well, elegantly: ornate dicere
        • well-chosen language, grace of style: ornatus orationis, verborum
        • (ambiguous) the star-lit sky; the firmament: caelum astris distinctum et ornatum
        • (ambiguous) to be in the enjoyment of a large fortune: fortunis maximis ornatum esse
        • (ambiguous) to afford matter for elaboration, embellishment: materiem ad ornatum praebere
        • (ambiguous) to be virtuous: virtute praeditum, ornatum esse (opp. vitiis obrutum esse)