resulteren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

resulteren ‎(past singular resulteerde, past participle geresulteerd)

  1. to result

Conjugation[edit]

Inflection of resulteren (weak)
infinitive resulteren
past singular resulteerde
past participle geresulteerd
infinitive resulteren
gerund resulteren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular resulteer resulteerde
2nd person sing. (jij) resulteert resulteerde
2nd person sing. (u) resulteert resulteerde
2nd person sing. (gij) resulteert resulteerde
3rd person singular resulteert resulteerde
plural resulteren resulteerden
subjunctive sing.1 resultere resulteerde
subjunctive plur.1 resulteren resulteerden
imperative sing. resulteer
imperative plur.1 resulteert
participles resulterend geresulteerd
1) Archaic.