Jump to content

rinc

From Wiktionary, the free dictionary

Irish

[edit]

Pronunciation

[edit]

Etymology 1

[edit]

(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

Alternative forms

[edit]

Verb

[edit]

rinc (present analytic rinceann, future analytic rincfidh, verbal noun rince, past participle rincthe)

  1. to dance
Conjugation
[edit]
Conjugation of rinc (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present rincim rinceann tú;
rincir
rinceann sé, sí rincimid; rinceann muid rinceann sibh rinceann siad;
rincid
a rinceann; a rinceas rinctear
past rinc mé; rinceas rinc tú; rincis rinc sé, sí rinceamar; rinc muid rinc sibh; rinceabhair rinc siad; rinceadar a rinc rinceadh
past habitual rincinn rincteá rinceadh sé, sí rincimis; rinceadh muid rinceadh sibh rincidís; rinceadh siad a rinceadh rinctí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future rincfidh mé;
rincfead
rincfidh tú;
rincfir
rincfidh sé, sí rincfimid;
rincfidh muid
rincfidh sibh rincfidh siad;
rincfid
a rincfidh; a rincfeas rincfear
conditional rincfinn rincfeá rincfeadh sé, sí rincfimis; rincfeadh muid rincfeadh sibh rincfidís; rincfeadh siad a rincfeadh rincfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go rince mé;
go rincead
go rince tú;
go rincir
go rince sé, sí go rincimid;
go rince muid
go rince sibh go rince siad;
go rincid
go rinctear
past rincinn rincteá rinceadh sé, sí rincimis;
rinceadh muid
rinceadh sibh rincidís;
rinceadh siad
rinctí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
rincim rinc rinceadh sé, sí rincimis rincigí;
rincidh
rincidís rinctear
past participle rincthe
verbal noun rince

archaic or dialect form
dependent form

Etymology 2

[edit]

Borrowed from English rink.

Noun

[edit]

rinc f (genitive singular rince, nominative plural rinceanna)

  1. (sports) rink
Declension
[edit]
Declension of rinc (second declension)
bare forms
singular plural
nominative rinc rinceanna
vocative a rinc a rinceanna
genitive rince rinceanna
dative rinc rinceanna
forms with the definite article
singular plural
nominative an rinc na rinceanna
genitive na rince na rinceanna
dative leis an rinc
don rinc
leis na rinceanna

References

[edit]
  1. ^ Ó Cuív, Brian (1968), The Irish of West Muskerry, Co. Cork: A Phonetic Study, Dublin Institute for Advanced Studies, →ISBN, page 47; reprinted 1988

Middle Dutch

[edit]

Etymology

[edit]

From Old Dutch rinc

Noun

[edit]

rinc m

  1. ring
  2. circle
  3. circle of people
  4. gathering of people
  5. entourage, escort

Inflection

[edit]
Strong masculine noun
singular plural
nominative rinc ringe
accusative rinc ringe
genitive rincs ringe
dative ringe ringen

Descendants

[edit]
  • Dutch: ring
    • Afrikaans: ring
    • Negerhollands: rink, riṅ
    • ? Aukan: linga
    • Indonesian: ring
    • Papiamentu: renchi, ringtsje (from the diminutive)
  • Limburgish: rink

Further reading

[edit]

Old Dutch

[edit]

Etymology

[edit]

From Proto-West Germanic *hring, from Proto-Germanic *hringaz.

Noun

[edit]

rinc m

  1. ring, circle

Inflection

[edit]

Descendants

[edit]

Further reading

[edit]
  • rink”, in Oudnederlands Woordenboek, 2012

Old English

[edit]

Etymology

[edit]

From Proto-Germanic *rinkiz (upright man), from Proto-Germanic *rinkaz (straight, upright). Cognate with Old Saxon rink, Old Norse rekkr.

Pronunciation

[edit]

Noun

[edit]

rinc m

  1. (poetic) man, warrior

Declension

[edit]

Strong a-stem:

Derived terms

[edit]

Descendants

[edit]