tegenhouden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

  • (file)
  • Hyphenation: te‧gen‧hou‧den

Etymology[edit]

tegen +‎ houden

Verb[edit]

tegenhouden (past singular hield tegen, past participle tegengehouden)

  1. to stop, to inhibit
  2. to hold back, to keep at bay
  3. to arrest

Conjugation[edit]

Inflection of tegenhouden (strong class 7, slightly irregular, separable)
infinitive tegenhouden
past singular hield tegen
past participle tegengehouden
infinitive tegenhouden
gerund tegenhouden n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular hou tegen, houd tegen hield tegen tegenhou, tegenhoud tegenhield
2nd person sing. (jij) houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
2nd person sing. (u) houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
2nd person sing. (gij) houdt tegen hieldt tegen tegenhoudt tegenhieldt
3rd person singular houdt tegen hield tegen tegenhoudt tegenhield
plural houden tegen hielden tegen tegenhouden tegenhielden
subjunctive sing.1 houde tegen hielde tegen tegenhoude tegenhielde
subjunctive plur.1 houden tegen hielden tegen tegenhouden tegenhielden
imperative sing. hou tegen, houd tegen
imperative plur.1 houdt tegen
participles tegenhoudend tegengehouden
1) Archaic.

Anagrams[edit]