uitrekenen

Dutch

Etymology

From uit +‎ rekenen.

Pronunciation

• IPA^(key): /œy̯treːkənən/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: uit‧re‧ke‧nen

Verb

uitrekenen

1. to compute, to calculate, to reckon, to cipher, to count, to do the math, to work out

Conjugation

Conjugation of uitrekenen (weak, separable)
infinitive	uitrekenen
past singular	rekende uit
past participle	uitgerekend
infinitive	uitrekenen
gerund	uitrekenen n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	reken uit	rekende uit	uitreken	uitrekende
2nd person sing. (jij)	rekent uit, reken uit2	rekende uit	uitrekent	uitrekende
2nd person sing. (u)	rekent uit	rekende uit	uitrekent	uitrekende
2nd person sing. (gij)	rekent uit	rekende uit	uitrekent	uitrekende
3rd person singular	rekent uit	rekende uit	uitrekent	uitrekende
plural	rekenen uit	rekenden uit	uitrekenen	uitrekenden
subjunctive sing.1	rekene uit	rekende uit	uitrekene	uitrekende
subjunctive plur.1	rekenen uit	rekenden uit	uitrekenen	uitrekenden
imperative sing.	reken uit
imperative plur.1	rekent uit
participles	uitrekenend	uitgerekend
1) Archaic. 2) In case of inversion.