uitwaaieren
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Audio: (file)
Verb
[edit]uitwaaieren
- to fan out, to spread out
- Zijn zwarte mantel waaierde uit achter hem als de vleugels van een vogel
- (please add an English translation of this usage example)
Inflection
[edit]Conjugation of uitwaaieren (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitwaaieren | |||
past singular | waaierde uit | |||
past participle | uitgewaaierd | |||
infinitive | uitwaaieren | |||
gerund | uitwaaieren n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | waaier uit | waaierde uit | uitwaaier | uitwaaierde |
2nd person sing. (jij) | waaiert uit, waaier uit2 | waaierde uit | uitwaaiert | uitwaaierde |
2nd person sing. (u) | waaiert uit | waaierde uit | uitwaaiert | uitwaaierde |
2nd person sing. (gij) | waaiert uit | waaierde uit | uitwaaiert | uitwaaierde |
3rd person singular | waaiert uit | waaierde uit | uitwaaiert | uitwaaierde |
plural | waaieren uit | waaierden uit | uitwaaieren | uitwaaierden |
subjunctive sing.1 | waaiere uit | waaierde uit | uitwaaiere | uitwaaierde |
subjunctive plur.1 | waaieren uit | waaierden uit | uitwaaieren | uitwaaierden |
imperative sing. | waaier uit | |||
imperative plur.1 | waaiert uit | |||
participles | uitwaaierend | uitgewaaierd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |