waaieren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From waaier.

Verb[edit]

waaieren

  1. to fan, to cool with a hand-held fan or another motion of the hand

Inflection[edit]

Inflection of waaieren (weak)
infinitive waaieren
past singular waaierde
past participle gewaaierd
infinitive waaieren
gerund waaieren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular waaier waaierde
2nd person sing. (jij) waaiert waaierde
2nd person sing. (u) waaiert waaierde
2nd person sing. (gij) waaiert waaierde
3rd person singular waaiert waaierde
plural waaieren waaierden
subjunctive sing.1 waaiere waaierde
subjunctive plur.1 waaieren waaierden
imperative sing. waaier
imperative plur.1 waaiert
participles waaierend gewaaierd
1) Archaic.