ironia
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Catalan
[edit] Etymology
[edit] Noun
ironia f. (plural ironies)
|
Singular |
Plural |
[edit] Derived terms
[edit] Finnish
[edit] Noun
ironia (stem ironi-*)
[edit] Italian
[edit] Etymology
[edit] Noun
ironia f. (plural ironie)
[edit] Derived terms
[edit] Latin
[edit] Etymology
From Ancient Greek εἰρωνεία (eirōneia).
[edit] Noun
īrōnīa (genitive īrōnīae); f, first declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | īrōnīa | īrōnīae |
| genitive | īrōnīae | īrōnīārum |
| dative | īrōnīae | īrōnīīs |
| accusative | īrōnīam | īrōnīās |
| ablative | īrōnīā | īrōnīīs |
| vocative | īrōnīa | īrōnīae |
[edit] Occitan
[edit] Etymology
[edit] Noun
ironia f.
[edit] Polish
[edit] Noun
ironia f. (uncountable)
[edit] Declension
| Singular only | |
|---|---|
| Nominative | ironia |
| Genitive | ironii |
| Dative | ironii |
| Accusative | ironię |
| Instrumental | ironią |
| Locative | ironii |
| Vocative | ironio |
[edit] Portuguese
[edit] Etymology
[edit] Noun
ironia f. (plural ironias)
[edit] Romanian
[edit] Pronunciation
- IPA: [i.ro'nja]
[edit] Noun
ironia f. (singular, nominative/accusative, definite form of ironie)
- the irony

