aantreden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From aan +‎ treden.

Verb[edit]

aantreden

  1. (intransitive, military) to fall in (get into position)
  2. (intransitive) to accept (a position of office)

Inflection[edit]

Inflection of aantreden (strong class 5, separable)
infinitive aantreden
past singular trad aan
past participle aangetreden
infinitive aantreden
gerund aantreden n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular treed aan trad aan aantreed aantrad
2nd person sing. (jij) treedt aan trad aan aantreedt aantrad
2nd person sing. (u) treedt aan trad aan aantreedt aantrad
2nd person sing. (gij) treedt aan traadt aan aantreedt aantraadt
3rd person singular treedt aan trad aan aantreedt aantrad
plural treden aan traden aan aantreden aantraden
subjunctive sing.1 trede aan trade aan aantrede aantrade
subjunctive plur.1 treden aan traden aan aantreden aantraden
imperative sing. treed aan
imperative plur.1 treedt aan
participles aantredend aangetreden
1) Archaic.

Antonyms[edit]

Anagrams[edit]