afbrokkelen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From af +‎ brokkelen.

Verb[edit]

afbrokkelen

  1. (ergative) to crumble apart

Inflection[edit]

Inflection of afbrokkelen (weak, separable)
infinitive afbrokkelen
past singular brokkelde af
past participle afgebrokkeld
infinitive afbrokkelen
gerund afbrokkelen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular brokkel af brokkelde af afbrokkel afbrokkelde
2nd person sing. (jij) brokkelt af brokkelde af afbrokkelt afbrokkelde
2nd person sing. (u) brokkelt af brokkelde af afbrokkelt afbrokkelde
2nd person sing. (gij) brokkelt af brokkelde af afbrokkelt afbrokkelde
3rd person singular brokkelt af brokkelde af afbrokkelt afbrokkelde
plural brokkelen af brokkelden af afbrokkelen afbrokkelden
subjunctive sing.1 brokkele af brokkelde af afbrokkele afbrokkelde
subjunctive plur.1 brokkelen af brokkelden af afbrokkelen afbrokkelden
imperative sing. brokkel af
imperative plur.1 brokkelt af
participles afbrokkelend afgebrokkeld
1) Archaic.

Anagrams[edit]