africhten

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From af +‎ richten.

Verb[edit]

africhten

  1. (transitive) to train (animals), to tame

Inflection[edit]

Inflection of africhten (weak, separable)
infinitive africhten
past singular richtte af
past participle afgericht
infinitive africhten
gerund africhten n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular richt af richtte af africht africhtte
2nd person sing. (jij) richt af richtte af africht africhtte
2nd person sing. (u) richt af richtte af africht africhtte
2nd person sing. (gij) richt af richtte af africht africhtte
3rd person singular richt af richtte af africht africhtte
plural richten af richtten af africhten africhtten
subjunctive sing.1 richte af richtte af africhte africhtte
subjunctive plur.1 richten af richtten af africhten africhtten
imperative sing. richt af
imperative plur.1 richt af
participles africhtend afgericht
1) Archaic.