baseren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

Borrowing from French baser.

Verb[edit]

baseren

  1. (transitive) to base (have as its foundation or starting point)

Inflection[edit]

Inflection of baseren (weak)
infinitive baseren
past singular baseerde
past participle gebaseerd
infinitive baseren
gerund baseren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular baseer baseerde
2nd person sing. (jij) baseert baseerde
2nd person sing. (u) baseert baseerde
2nd person sing. (gij) baseert baseerde
3rd person singular baseert baseerde
plural baseren baseerden
subjunctive sing.1 basere baseerde
subjunctive plur.1 baseren baseerden
imperative sing. baseer
imperative plur.1 baseert
participles baserend gebaseerd
1) Archaic.

Related terms[edit]