Jump to content

disputo

From Wiktionary, the free dictionary
See also: disputó and disputò

Catalan

[edit]

Pronunciation

[edit]

Verb

[edit]

disputo

  1. first-person singular present indicative of disputar

Esperanto

[edit]

Etymology

[edit]

    From disputi + -o.

    Pronunciation

    [edit]
    • IPA(key): /disˈputo/
    • Audio:(file)
    • Rhymes: -uto
    • Syllabification: dis‧pu‧to

    Noun

    [edit]

    disputo (accusative singular disputon, plural disputoj, accusative plural disputojn)

    1. dispute

    Italian

    [edit]

    Pronunciation

    [edit]
    • IPA(key): /ˈdis.pu.to/
    • Rhymes: -isputo
    • Hyphenation: dì‧spu‧to

    Verb

    [edit]

    disputo

    1. first-person singular present indicative of disputare

    Anagrams

    [edit]

    Latin

    [edit]

    Etymology

    [edit]

      From dis- (apart) + putō (to reckon, consider, think, originally make clean, clear up).

      Pronunciation

      [edit]

      Verb

      [edit]

      disputō (present infinitive disputāre, perfect active disputāvī, supine disputātum); first conjugation

      1. to estimate or compute
      2. to discuss, debate or argue
      3. to preach

      Conjugation

      [edit]

      1At least one rare poetic syncopated perfect form is attested.

      Derived terms

      [edit]

      Descendants

      [edit]

      References

      [edit]
      • disputo”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
      • disputo”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
      • disputo”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
      • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
        • to discuss a subject more fully on the same lines: plura in eam sententiam disputare
        • moral science; ethics: philosophia, in qua de bonis rebus et malis, deque hominum vita et moribus disputatur
        • to proceed, carry on a discussion logically: ratione et via, via et ratione progredi, disputare (Or. 33. 116)
        • to determine the nature and constitution of the subject under discussion: constituere, quid et quale sit, de quo disputetur
        • to discuss, investigate a subject scientifically: disputare (de aliqua re, ad aliquid)
        • to thoroughly discuss: subtiliter disputare
        • to discuss both sides of a question: in utramque partem, in contrarias partes disputare (De Or. 1. 34)
        • to say nothing either for or against an argument: in nullam partem disputare
        • to speak at great length on a subject, discuss very fully: fusius, uberius, copiosius disputare, dicere de aliqua re
        • to set some one a theme for discussion: ponere alicui, de quo disputet

      Portuguese

      [edit]

      Verb

      [edit]

      disputo

      1. first-person singular present indicative of disputar

      Spanish

      [edit]

      Pronunciation

      [edit]
      • IPA(key): /disˈputo/ [d̪isˈpu.t̪o]
      • Rhymes: -uto
      • Syllabification: dis‧pu‧to

      Verb

      [edit]

      disputo

      1. first-person singular present indicative of disputar