duelleren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Alternative forms[edit]

Etymology[edit]

From duel, from French, from Latin duellum, from Old Latin 'warfare, strife'

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

duelleren (past singular duelleerde, past participle geduelleerd)

  1. (intransitive, literally) To fight an armed duel
  2. (intransitive, figuratively) To be engaged in an unarmed (usually verbal, e.g. business - or legal) confrontation between two parties

Conjugation[edit]

Inflection of duelleren (weak)
infinitive duelleren
past singular duelleerde
past participle geduelleerd
infinitive duelleren
gerund duelleren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular duelleer duelleerde
2nd person sing. (jij) duelleert duelleerde
2nd person sing. (u) duelleert duelleerde
2nd person sing. (gij) duelleert duelleerde
3rd person singular duelleert duelleerde
plural duelleren duelleerden
subjunctive sing.1 duellere duelleerde
subjunctive plur.1 duelleren duelleerden
imperative sing. duelleer
imperative plur.1 duelleert
participles duellerend geduelleerd
1) Archaic.

Related terms[edit]