gebaren

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search
See also: Gebaren and gebären

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology 1[edit]

From Middle Dutch gebaren. Equivalent to ge- +‎ baren.

Verb[edit]

gebaren

  1. (intransitive) to gesture, to point
Inflection[edit]
Inflection of gebaren (weak, prefixed)
infinitive gebaren
past singular gebaarde
past participle gebaard
infinitive gebaren
gerund gebaren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular gebaar gebaarde
2nd person sing. (jij) gebaart gebaarde
2nd person sing. (u) gebaart gebaarde
2nd person sing. (gij) gebaart gebaarde
3rd person singular gebaart gebaarde
plural gebaren gebaarden
subjunctive sing.1 gebare gebaarde
subjunctive plur.1 gebaren gebaarden
imperative sing. gebaar
imperative plur.1 gebaart
participles gebarend gebaard
1) Archaic.

Etymology 2[edit]

Non-lemma forms.

Noun[edit]

gebaren

  1. Plural form of gebaar

German[edit]

Verb[edit]

gebaren

  1. First-person plural preterite of gebären.
  2. Third-person plural preterite of gebären.