huilen

Dutch

Etymology

From Middle Dutch hulen, from Old Dutch *huwilon, *hūlon, from Proto-West Germanic *hūilōn.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈɦœy̯lə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: hui‧len
• Rhymes: -œy̯lən

Verb

huilen

1. (intransitive) to cry, to weep

   Synonyms: see Thesaurus:huilen

2. (intransitive) to howl, like a (were)wolf or wind

Conjugation

Conjugation of huilen (weak)
infinitive	huilen
past singular	huilde
past participle	gehuild
infinitive	huilen
gerund	huilen n
	present tense	past tense
1st person singular	huil	huilde
2nd person sing. (jij)	huilt, huil2	huilde
2nd person sing. (u)	huilt	huilde
2nd person sing. (gij)	huilt	huilde
3rd person singular	huilt	huilde
plural	huilen	huilden
subjunctive sing.1	huile	huilde
subjunctive plur.1	huilen	huilden
imperative sing.	huil
imperative plur.1	huilt
participles	huilend	gehuild
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• aanhuilen
• gehuil
• huilbui
• huilebalk
• huilen met de pet op
• huiler
• huiliehuilie

Descendants

• Afrikaans: huil
• Negerhollands: hyelen, hyel