kruien

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

A contraction of kruiden (to push), from Middle Dutch cruden, from Old Dutch *krūdan, from Proto-Germanic *krūdaną, *kreudaną.

Verb[edit]

kruien

  1. (transitive) to push or carry forward

Inflection[edit]

The strong inflection is dated.

Inflection of kruien (weak)
infinitive kruien
past singular kruide
past participle gekruid
infinitive kruien
gerund kruien n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular krui kruide
2nd person sing. (jij) kruit kruide
2nd person sing. (u) kruit kruide
2nd person sing. (gij) kruit kruide
3rd person singular kruit kruide
plural kruien kruiden
subjunctive sing.1 kruie kruide
subjunctive plur.1 kruien kruiden
imperative sing. krui
imperative plur.1 kruit
participles kruiend gekruid
1) Archaic.
Inflection of kruien (strong class 2)
infinitive kruien
past singular krooi
past participle gekrooien
infinitive kruien
gerund kruien n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular krui krooi
2nd person sing. (jij) kruit krooi
2nd person sing. (u) kruit krooi
2nd person sing. (gij) kruit krooit
3rd person singular kruit krooi
plural kruien krooien
subjunctive sing.1 kruie krooie
subjunctive plur.1 kruien krooien
imperative sing. krui
imperative plur.1 kruit
participles kruiend gekrooien
1) Archaic.

Derived terms[edit]