læra

See also: lära

Faroese

Etymology

From late Old Norse læra, lǽra, from Old Saxon lērian, ultimately from Proto-Germanic *laizijaną.

Pronunciation

• IPA^(key): [ˈlɛaːɹa]

Noun

læra f (genitive singular læru, plural lærur)

1. teachings

Declension

f1	singular		plural
	indefinite	definite	indefinite	definite
nominative	læra	læran	lærur	lærurnar
accusative	læru	læruna	lærur	lærurnar
dative	læru	læruni	lærum	lærunum
genitive	læru	lærunnar	læra	læranna

Derived terms

• bendingarlæra (morphology)
• heimstaðarlæra (local history)
• ljóðlæra (phonetics)
• mállæra (grammar)
• orðalagslæra (syntax)
• teldulæra (computer science)

Verb

læra (third person singular past indicative lærdi, third person plural past indicative lært, supine lært)

1. to learn
2. to teach

Conjugation

Conjugation of læra (group v-1)

infinitive	læra
supine	lært
	present	past
first singular	læri	lærdi
second singular	lærir	lærdi
third singular	lærir	lærdi
plural	læra	lærdu
participle (a7)1	lærandi	lærdur
	imperative
singular	lær!
plural	lærið!

¹Only the past participle being declined.

Synonyms

• (learn): læra seg

Related terms

• lærari (teacher)

Icelandic

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈlaiːra/

  Rhymes: -aiːra

Etymology 1

From late Old Norse læra, lǽra, from Old Saxon lērian, ultimately from Proto-Germanic *laizijaną.

Verb

læra (weak verb, third-person singular past indicative lærði, supine lært)

1. (intransitive) to learn, to study
   • Timothy 2:11-12 (English, Icelandic)

     Konan á að læra í kyrrþey, í allri undirgefni. Ekki leyfi ég konu að kenna eða taka sér vald yfir manninum, heldur á hún að vera kyrrlát.

     A woman should learn in quietness and full submission. I do not permit a woman to teach or to have authority over a man; she must be silent.

2. to study something, to learn something [with accusative]

   Ég er að læra strjála stærðfræði.

   I'm studying discrete mathematics.

Conjugation

læra – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að læra
supine sagnbót		lært
present participle lýsingarháttur nútíðar		lærandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	læri	lærði		læri	lærði
	þú	lærir	lærðir		lærir	lærðir
	hann, hún, það	lærir	lærði		læri	lærði
plural	við	lærum	lærðum		lærum	lærðum
	þið	lærið	lærðuð		lærið	lærðuð
	þeir, þær, þau	læra	lærðu		læri	lærðu
		imperative boðháttur
singular	þú	lær (þú), lærðu
plural	þið	lærið (þið), læriði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

lærast – mediopassive voice (miðmynd)

infinitive nafnháttur		að lærast
supine sagnbót		lærst
present participle lýsingarháttur nútíðar		lærandist (rare; see appendix)
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	lærist	lærðist		lærist	lærðist
	þú	lærist	lærðist		lærist	lærðist
	hann, hún, það	lærist	lærðist		lærist	lærðist
plural	við	lærumst	lærðumst		lærumst	lærðumst
	þið	lærist	lærðust		lærist	lærðust
	þeir, þær, þau	lærast	lærðust		lærist	lærðust
		imperative boðháttur
singular	þú	lærst (þú), lærstu
plural	þið	lærist (þið), læristi1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

lærður — past participle (lýsingarháttur þátíðar)

strong declension (sterk beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	lærður	lærð	lært	lærðir	lærðar	lærð
accusative (þolfall)	lærðan	lærða	lært	lærða	lærðar	lærð
dative (þágufall)	lærðum	lærðri	lærðu	lærðum	lærðum	lærðum
genitive (eignarfall)	lærðs	lærðrar	lærðs	lærðra	lærðra	lærðra
weak declension (veik beyging)	singular (eintala)			plural (fleirtala)
	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)	masculine (karlkyn)	feminine (kvenkyn)	neuter (hvorugkyn)
nominative (nefnifall)	lærði	lærða	lærða	lærðu	lærðu	lærðu
accusative (þolfall)	lærða	lærðu	lærða	lærðu	lærðu	lærðu
dative (þágufall)	lærða	lærðu	lærða	lærðu	lærðu	lærðu
genitive (eignarfall)	lærða	lærðu	lærða	lærðu	lærðu	lærðu

Derived terms

• læra utanbókar (“learn by heart”)

Etymology 2

Noun

læra

1. indefinite genitive plural of læri

Norwegian Bokmål

Alternative forms

• læren

Noun

læra m or f

1. definite feminine singular of lære

Norwegian Nynorsk

Alternative forms

• lære

Etymology

From Old Norse læra. Akin to English learn.

Pronunciation

• IPA^(key): /²læːrɑ/

Verb

læra (present tense lærer, past tense lærte, past participle lært, passive infinitive lærast, present participle lærande, imperative lær)

1. to learn
2. to teach

Noun

læra f (definite singular læra, indefinite plural lærer or læror, definite plural lærene or lærone)

1. (pre-2012) alternative form of lære
2. definite singular of lære

References

• “læra” in The Nynorsk Dictionary.