ondervinden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

onder ‎(under) + vinden ‎(to find)

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

ondervinden ‎(past singular ondervond, past participle ondervonden)

  1. to experience

Conjugation[edit]

Inflection of ondervinden (strong class 3, prefixed)
infinitive ondervinden
past singular ondervond
past participle ondervonden
infinitive ondervinden
gerund ondervinden n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular ondervind ondervond
2nd person sing. (jij) ondervindt ondervond
2nd person sing. (u) ondervindt ondervond
2nd person sing. (gij) ondervindt ondervondt
3rd person singular ondervindt ondervond
plural ondervinden ondervonden
subjunctive sing.1 ondervinde ondervonde
subjunctive plur.1 ondervinden ondervonden
imperative sing. ondervind
imperative plur.1 ondervindt
participles ondervindend ondervonden
1) Archaic.