voeden

Dutch

Etymology

From Middle Dutch voeden, from Old Dutch *fuoden, from Proto-West Germanic *fōdijan, from Proto-Germanic *fōdijaną, ultimately from Proto-Indo-European *peh₂-.

Pronunciation

• Audio:

  (file)

• Rhymes: -udən

Verb

voeden

1. (transitive) to feed

   Synonyms: voederen, voeren

   De moeder voedt haar jongen. ― The mother feeds her young.

   Hij voedt de honden elke ochtend. ― He feeds the dogs every morning.

   Zij heeft de vogels de hele winter gevoed. ― She fed the birds all winter.

Conjugation

Conjugation of voeden (weak)
infinitive	voeden
past singular	voedde
past participle	gevoed
infinitive	voeden
gerund	voeden n
	present tense	past tense
1st person singular	voed	voedde
2nd person sing. (jij)	voedt, voed2	voedde
2nd person sing. (u)	voedt	voedde
2nd person sing. (gij)	voedt	voedde
3rd person singular	voedt	voedde
plural	voeden	voedden
subjunctive sing.1	voede	voedde
subjunctive plur.1	voeden	voedden
imperative sing.	voed
imperative plur.1	voedt
participles	voedend	gevoed
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• opvoeden
• voeder
• voeding
• voedsel
• voedster
• voedzaam

Related terms

• voer

Descendants

• Afrikaans: voed
• Negerhollands: vuet

Middle Dutch

Etymology

From Old Dutch *fuoden, from Proto-West Germanic *fōdijan.

Verb

voeden

1. to feed
2. to raise (children)

Inflection

This verb needs an inflection-table template.

Descendants

• Dutch: voeden

Further reading

• “voeden”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
• Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “voeden”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN