voorbinden

Dutch

Etymology

Compound of voor +‎ binden.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈvoːrˌbɪn.də(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: voor‧bin‧den

Verb

voorbinden

1. (transitive) to fasten before someone or something

Conjugation

Conjugation of voorbinden (strong class 3a, separable)
infinitive	voorbinden
past singular	bond voor
past participle	voorgebonden
infinitive	voorbinden
gerund	voorbinden n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	bind voor	bond voor	voorbind	voorbond
2nd person sing. (jij)	bindt voor, bind voor2	bond voor	voorbindt	voorbond
2nd person sing. (u)	bindt voor	bond voor	voorbindt	voorbond
2nd person sing. (gij)	bindt voor	bondt voor	voorbindt	voorbondt
3rd person singular	bindt voor	bond voor	voorbindt	voorbond
plural	binden voor	bonden voor	voorbinden	voorbonden
subjunctive sing.1	binde voor	bonde voor	voorbinde	voorbonde
subjunctive plur.1	binden voor	bonden voor	voorbinden	voorbonden
imperative sing.	bind voor
imperative plur.1	bindt voor
participles	voorbindend	voorgebonden
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• voorbinddildo