fides
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] Latin
[edit] Etymology 1
From fīdō (“‘I trust’”) < Proto-Indo-European *bhidh-, *bhoidh- (“‘to command, to persuade, to trust’”).
[edit] Noun
fidēs (genitive fideī); f, fifth declension
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | fidēs | fidēs |
| genitive | fideī | fidērum |
| dative | fideī | fidēbus |
| accusative | fidem | fidēs |
| ablative | fidē | fidēbus |
| vocative | fidēs | fidēs |
[edit] Related terms
[edit] Descendants
[edit] Etymology 2
From Ancient Greek σφίδη (sphidē).
[edit] Noun
fidēs (genitive fidis); f, third declension
[edit] Usage notes
Usually encountered in the plural.
[edit] Inflection
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | fidēs | fidēs |
| genitive | fidis | fidum |
| dative | fidī | fidibus |
| accusative | fidem | fidēs |
| ablative | fide | fidibus |
| vocative | fidēs | fidēs |