stricken
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] English
[edit] Pronunciation
- IPA: /'stɻɪkən/
- Audio (US)help, file
[edit] Adjective
stricken (comparative more stricken, superlative most stricken)
|
Positive |
Comparative |
Superlative |
- struck by something
- disabled or incapacitated by something
- removed or rubbed out
- (warships): to be removed from the naval register
[edit] Verb
stricken
[edit] Translations
- Dutch: doorgehaald (deleted), toegeslagen (hit)
[edit] German
[edit] Pronunciation
[edit] Verb
stricken
- to knit
[edit] Conjugation
conjugation of stricken
| infinitive | stricken | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| present participle | strickend | |||||||
| past participle | gestrickt | |||||||
| auxiliary verb | haben | |||||||
| singular | plural | |||||||
| 1st person | 2nd person | 3rd person | 1st person | 2nd person | 3rd person | |||
| ich | du | er/sie/es | wir | ihr | sie | |||
| indicative | present | stricke | strickst | strickt | stricken | strickt | stricken | |
| past | strickte | stricktest | strickte | strickten | stricktet | strickten | ||
| subjunctive | I | stricke | strickest | stricke | stricken | stricket | stricken | |
| II | strickte | stricktest | strickte | strickten | stricktet | strickten | ||
| imperative | — | strick/stricke | — | — | strickt | — | ||

