ข่มขืน

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Thai[edit]

Etymology[edit]

ข่ม ‎(khòm, to oppress) + ขืน ‎(khŭen, to force).

Pronunciation[edit]

Orthographic ข่มขืน
kʰ ˋ m kʰ ụ̄ n
Phonemic ข่ม-ขืน
kʰ ˋ m – kʰ ụ̄ n
Paiboon kòm-kʉ̌ʉn
(Bangkok) IPA(key) /kʰom˨˩.kʰɯːn˩˩˦/

Verb[edit]

ข่มขืน ‎(kòm-kʉ̌ʉn) ‎(abstract noun การข่มขืน)

  1. To force, compel or coerce.
  2. (colloquial) (Shortened from ข่มขืนกระทำชำเรา) To rape.