aanbelanden
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aanbelanden
- (intransitive) to end up, wind up (in)
Inflection
[edit]Conjugation of aanbelanden (weak, prefixed, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanbelanden | |||
past singular | belandde aan | |||
past participle | aanbeland | |||
infinitive | aanbelanden | |||
gerund | aanbelanden n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | beland aan | belandde aan | aanbeland | aanbelandde |
2nd person sing. (jij) | belandt aan, beland aan2 | belandde aan | aanbelandt | aanbelandde |
2nd person sing. (u) | belandt aan | belandde aan | aanbelandt | aanbelandde |
2nd person sing. (gij) | belandt aan | belandde aan | aanbelandt | aanbelandde |
3rd person singular | belandt aan | belandde aan | aanbelandt | aanbelandde |
plural | belanden aan | belandden aan | aanbelanden | aanbelandden |
subjunctive sing.1 | belande aan | belandde aan | aanbelande | aanbelandde |
subjunctive plur.1 | belanden aan | belandden aan | aanbelanden | aanbelandden |
imperative sing. | beland aan | |||
imperative plur.1 | belandt aan | |||
participles | aanbelandend | aanbeland | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |