aanbranden

Dutch

Etymology

From Middle Dutch aenbranden. Equivalent to aan +‎ branden.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈaːmbrɑndə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: aan‧bran‧den

Verb

aanbranden

1. (intransitive) to burn to the pan

Conjugation

Conjugation of aanbranden (weak, separable)
infinitive	aanbranden
past singular	brandde aan
past participle	aangebrand
infinitive	aanbranden
gerund	aanbranden n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	brand aan	brandde aan	aanbrand	aanbrandde
2nd person sing. (jij)	brandt aan, brand aan2	brandde aan	aanbrandt	aanbrandde
2nd person sing. (u)	brandt aan	brandde aan	aanbrandt	aanbrandde
2nd person sing. (gij)	brandt aan	brandde aan	aanbrandt	aanbrandde
3rd person singular	brandt aan	brandde aan	aanbrandt	aanbrandde
plural	branden aan	brandden aan	aanbranden	aanbrandden
subjunctive sing.1	brande aan	brandde aan	aanbrande	aanbrandde
subjunctive plur.1	branden aan	brandden aan	aanbranden	aanbrandden
imperative sing.	brand aan
imperative plur.1	brandt aan
participles	aanbrandend	aangebrand
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Synonyms

• aanbakken