aanbranden
Dutch
Etymology
From Middle Dutch aenbranden. Equivalent to aan + branden.
Pronunciation
Verb
aanbranden
- (intransitive) to burn to the pan
Inflection
Conjugation of aanbranden (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanbranden | |||
past singular | brandde aan | |||
past participle | aangebrand | |||
infinitive | aanbranden | |||
gerund | aanbranden n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | brand aan | brandde aan | aanbrand | aanbrandde |
2nd person sing. (jij) | brandt aan, brand aan2 | brandde aan | aanbrandt | aanbrandde |
2nd person sing. (u) | brandt aan | brandde aan | aanbrandt | aanbrandde |
2nd person sing. (gij) | brandt aan | brandde aan | aanbrandt | aanbrandde |
3rd person singular | brandt aan | brandde aan | aanbrandt | aanbrandde |
plural | branden aan | brandden aan | aanbranden | aanbrandden |
subjunctive sing.1 | brande aan | brandde aan | aanbrande | aanbrandde |
subjunctive plur.1 | branden aan | brandden aan | aanbranden | aanbrandden |
imperative sing. | brand aan | |||
imperative plur.1 | brandt aan | |||
participles | aanbrandend | aangebrand | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |