aankondigen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aankondigen
- (transitive) to announce
Inflection
[edit]Conjugation of aankondigen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aankondigen | |||
past singular | kondigde aan | |||
past participle | aangekondigd | |||
infinitive | aankondigen | |||
gerund | aankondigen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | kondig aan | kondigde aan | aankondig | aankondigde |
2nd person sing. (jij) | kondigt aan, kondig aan2 | kondigde aan | aankondigt | aankondigde |
2nd person sing. (u) | kondigt aan | kondigde aan | aankondigt | aankondigde |
2nd person sing. (gij) | kondigt aan | kondigde aan | aankondigt | aankondigde |
3rd person singular | kondigt aan | kondigde aan | aankondigt | aankondigde |
plural | kondigen aan | kondigden aan | aankondigen | aankondigden |
subjunctive sing.1 | kondige aan | kondigde aan | aankondige | aankondigde |
subjunctive plur.1 | kondigen aan | kondigden aan | aankondigen | aankondigden |
imperative sing. | kondig aan | |||
imperative plur.1 | kondigt aan | |||
participles | aankondigend | aangekondigd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |