afbeulen

Dutch

Etymology

Compound of af +‎ beulen.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈɑfˌbøː.lə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: af‧beu‧len

Verb

afbeulen

1. (reflexive, transitive) to exhaust, to tire out
2. (transitive, dated) to torment, to torture

Conjugation

Conjugation of afbeulen (weak, separable)
infinitive	afbeulen
past singular	beulde af
past participle	afgebeuld
infinitive	afbeulen
gerund	afbeulen n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	beul af	beulde af	afbeul	afbeulde
2nd person sing. (jij)	beult af, beul af2	beulde af	afbeult	afbeulde
2nd person sing. (u)	beult af	beulde af	afbeult	afbeulde
2nd person sing. (gij)	beult af	beulde af	afbeult	afbeulde
3rd person singular	beult af	beulde af	afbeult	afbeulde
plural	beulen af	beulden af	afbeulen	afbeulden
subjunctive sing.1	beule af	beulde af	afbeule	afbeulde
subjunctive plur.1	beulen af	beulden af	afbeulen	afbeulden
imperative sing.	beul af
imperative plur.1	beult af
participles	afbeulend	afgebeuld
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• afbeulerij
• afbeuling