begiftigen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From be- +‎ gift +‎ -igen.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /bəˈɣɪftəɣə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: be‧gif‧ti‧gen

Verb[edit]

begiftigen

  1. (transitive) to grant, gift

Inflection[edit]

Inflection of begiftigen (weak, prefixed)
infinitive begiftigen
past singular begiftigde
past participle begiftigd
infinitive begiftigen
gerund begiftigen n
present tense past tense
1st person singular begiftig begiftigde
2nd person sing. (jij) begiftigt begiftigde
2nd person sing. (u) begiftigt begiftigde
2nd person sing. (gij) begiftigt begiftigde
3rd person singular begiftigt begiftigde
plural begiftigen begiftigden
subjunctive sing.1 begiftige begiftigde
subjunctive plur.1 begiftigen begiftigden
imperative sing. begiftig
imperative plur.1 begiftigt
participles begiftigend begiftigd
1) Archaic.

Derived terms[edit]

Descendants[edit]

  • Afrikaans: begiftig