blokkeren

Dutch

Etymology

Borrowed from Middle French bloquer.

Pronunciation

• IPA^(key): /blɔˈkeːrə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: blok‧ke‧ren
• Rhymes: -eːrən

Verb

blokkeren

1. (transitive) to block
2. (transitive) to close off (a road)
3. (transitive) to blockade

Conjugation

Conjugation of blokkeren (weak)
infinitive	blokkeren
past singular	blokkeerde
past participle	geblokkeerd
infinitive	blokkeren
gerund	blokkeren n
	present tense	past tense
1st person singular	blokkeer	blokkeerde
2nd person sing. (jij)	blokkeert, blokkeer2	blokkeerde
2nd person sing. (u)	blokkeert	blokkeerde
2nd person sing. (gij)	blokkeert	blokkeerde
3rd person singular	blokkeert	blokkeerde
plural	blokkeren	blokkeerden
subjunctive sing.1	blokkere	blokkeerde
subjunctive plur.1	blokkeren	blokkeerden
imperative sing.	blokkeer
imperative plur.1	blokkeert
participles	blokkerend	geblokkeerd
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• blokkering

Related terms

• blokkade

Descendants

• → Indonesian: blokir

Anagrams

• brokkelen