Jump to content

circunstanciar

From Wiktionary, the free dictionary

Portuguese

[edit]

Alternative forms

[edit]

Etymology

[edit]

    From circunstância (circumstance) + -ar.

    Pronunciation

    [edit]
     
    • (Brazil) IPA(key): /siʁ.kũs.tɐ̃.siˈa(ʁ)/ [sih.kũs.tɐ̃.siˈa(h)], (faster) /siʁ.kũs.tɐ̃ˈsja(ʁ)/ [sih.kũs.tɐ̃ˈsja(h)]
      • (São Paulo) IPA(key): /siɾ.kũs.tɐ̃.siˈa(ɾ)/, (faster) /siɾ.kũs.tɐ̃ˈsja(ɾ)/
      • (Rio de Janeiro) IPA(key): /siʁ.kũʃ.tɐ̃.siˈa(ʁ)/ [siχ.kũʃ.tɐ̃.siˈa(χ)], (faster) /siʁ.kũʃ.tɐ̃ˈsja(ʁ)/ [siχ.kũʃ.tɐ̃ˈsja(χ)]
      • (Caipira) IPA(key): /siɻ.kũs.tɐ̃.siˈa(ɻ)/, (faster) /siɻ.kũs.tɐ̃ˈsja(ɻ)/
     
    • (Portugal) IPA(key): /siɾ.kũʃ.tɐ̃ˈsjaɾ/
      • (Southern Portugal) IPA(key): /siɾ.kũʃ.tɐ̃ˈsja.ɾi/

    • Hyphenation: cir‧cuns‧tan‧ci‧ar

    Verb

    [edit]

    circunstanciar (first-person singular present circunstancio, first-person singular preterite circunstanciei, past participle circunstanciado)

    1. (transitive) to circumstantiate (to give circumstantial evidence for)

    Conjugation

    [edit]

    Further reading

    [edit]

    Spanish

    [edit]

    Etymology

    [edit]

      From circunstância + -ar.

      Pronunciation

      [edit]

      Verb

      [edit]

      circunstanciar (first-person singular present circunstancio, first-person singular preterite circunstancié, past participle circunstanciado)

      1. (transitive) to circumstantiate

      Conjugation

      [edit]

      Further reading

      [edit]