iyi

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Igbo[edit]

Noun[edit]

iyi

  1. (geography) brook, small stream

Kabyle[edit]

Alternate forms[edit]

  • yi
  • i

Etymology[edit]

Compare with Arabic ـيَ(-ya), Egyptian .j, and Blin .

Pronoun[edit]

iyi (subject nekk)

  1. me (first person singular object pronoun)

References[edit]

  • Dallet, J. M. In Dictionnaire Kabyle-Français, 917, n.d.

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From Ottoman Turkish ایو(eyü, good, well), from Old Anatolian Turkish [script needed] (eygü, good), from Proto-Turkic *ed-gü (good, excellent), derived from Proto-Turkic *ed (thing, goods). Compare Karakhanid [script needed] (, refined, useful thing) and Mongolian эд (ed, thing, object, item, property), a Turkic borrowing.

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

iyi (comparative daha iyi, superlative en iyi)

  1. good
  2. plentiful, abundant
  3. in good health, well

Declension[edit]

Antonyms[edit]

Related terms[edit]

Adverb[edit]

iyi

  1. well, fine, decently

Noun[edit]

iyi (definite accusative iyiyi, plural iyiler)

  1. the good

Declension[edit]

Inflection
Nominative iyi
Definite accusative iyiyi
Singular Plural
Nominative iyi iyiler
Definite accusative iyiyi iyileri
Dative iyiye iyilere
Locative iyide iyilerde
Ablative iyiden iyilerden
Genitive iyinin iyilerin
Possessive forms
Nominative Singular Plural
1st singular iyim iyilerim
2nd singular iyin iyilerin
3rd singular iyisi iyileri
1st plural iyimiz iyilerimiz
2nd plural iyiniz iyileriniz
3rd plural iyileri iyileri
Definite accusative Singular Plural
1st singular iyimi iyilerimi
2nd singular iyini iyilerini
3rd singular iyisini iyilerini
1st plural iyimizi iyilerimizi
2nd plural iyinizi iyilerinizi
3rd plural iyilerini iyilerini
Dative Singular Plural
1st singular iyime iyilerime
2nd singular iyine iyilerine
3rd singular iyisine iyilerine
1st plural iyimize iyilerimize
2nd plural iyinize iyilerinize
3rd plural iyilerine iyilerine
Locative Singular Plural
1st singular iyimde iyilerimde
2nd singular iyinde iyilerinde
3rd singular iyisinde iyilerinde
1st plural iyimizde iyilerimizde
2nd plural iyinizde iyilerinizde
3rd plural iyilerinde iyilerinde
Ablative Singular Plural
1st singular iyimden iyilerimden
2nd singular iyinden iyilerinden
3rd singular iyisinden iyilerinden
1st plural iyimizden iyilerimizden
2nd plural iyinizden iyilerinizden
3rd plural iyilerinden iyilerinden
Genitive Singular Plural
1st singular iyimin iyilerimin
2nd singular iyinin iyilerinin
3rd singular iyisinin iyilerinin
1st plural iyimizin iyilerimizin
2nd plural iyinizin iyilerinizin
3rd plural iyilerinin iyilerinin
Predicative forms
Singular Plural
1st singular iyiyim iyilerim
2nd singular iyisin iyilersin
3rd singular iyi
iyidir
iyiler
iyilerdir
1st plural iyiyiz iyileriz
2nd plural iyisiniz iyilersiniz
3rd plural iyiler iyilerdir

Interjection[edit]

  1. all right, OK
    Synonym: oldu, tamam

References[edit]

  • Starostin, Sergei; Dybo, Anna; Mudrak, Oleg (2003) , “*ed, *ed-gü”, in Etymological dictionary of the Altaic languages (Handbuch der Orientalistik; VIII.8), Leiden, New York, Köln: E.J. Brill
  • Clauson, Gerard (1972) , “edgü”, in An Etymological Dictionary of pre-thirteenth-century Turkish, Oxford: Clarendon Press, page 51