slijten

Dutch

Etymology

From Middle Dutch sliten, from Old Dutch *slītan, from Proto-West Germanic *slītan, from Proto-Germanic *slītaną.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈslɛi̯.tə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: slij‧ten
• Rhymes: -ɛi̯tən

Verb

slijten

1. to tear
2. to wear down
3. to sell

   Synonym: verkopen

Conjugation

Conjugation of slijten (strong class 1)
infinitive	slijten
past singular	sleet
past participle	gesleten
infinitive	slijten
gerund	slijten n
	present tense	past tense
1st person singular	slijt	sleet
2nd person sing. (jij)	slijt	sleet
2nd person sing. (u)	slijt	sleet
2nd person sing. (gij)	slijt	sleet
3rd person singular	slijt	sleet
plural	slijten	sleten
subjunctive sing.1	slijte	slete
subjunctive plur.1	slijten	sleten
imperative sing.	slijt
imperative plur.1	slijt
participles	slijtend	gesleten
1) Archaic.

Derived terms

• afslijten
• doorslijten
• inslijten
• kaalslijten
• opslijten
• platslijten
• slijtage
• stukslijten
• uitslijten
• verslijten
• wegslijten

Related terms

• sleets