uitlaten

Dutch

From Middle Dutch utelaten. Equivalent to uit +‎ laten.

uitlaten

(transitive) to release, notably:
1. to liberate, set free
  De gevangene werd eindelijk uitgelaten na jaren in de cel.
  The prisoner was finally released after years in prison.
2. to walk, air (a pet, prisoner...)
  Hij laat zijn hond elke ochtend in het park uit.
  He walks his dog in the park every morning.
  
  Ze laat haar papegaai regelmatig uit, zodat hij kan vliegen.
  She airs her parrot regularly, so he can fly.
  
  De eigenaar liet het paard in het veld uit.
  The owner let the horse out into the field.
3. (figuratively) to unleash (an ogre etc.)
  De boze heks werd uitgelaten en bracht chaos in het dorp.
  The angry witch was unleashed and brought chaos to the village.
  
  Hij liet zijn agressieve hond uit en de buurtbewoners waren bezorgd.
  He let his aggressive dog loose and the neighbors were concerned.
(transitive) to lengthen, notably a garment
Ze moest haar rok uitlaten omdat het te kort was.
She had to lengthen her skirt because it was too short.
(transitive) to abstain from some (usually undesirable) action
Hij besloot om snoep te uitlaten om gezonder te eten.
He decided to abstain from candy to eat more healthily.
(reflexive) to express oneself
Tijdens het debat liet hij zijn frustratie uit.
During the debate, he expressed himself his frustration.
(obsolete, transitive) to publish

Conjugation of uitlaten (strong class 7, separable)
infinitive	uitlaten
past singular	liet uit
past participle	uitgelaten
infinitive	uitlaten
gerund	uitlaten n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	laat uit	liet uit	uitlaat	uitliet
2nd person sing. (jij)	laat uit	liet uit	uitlaat	uitliet
2nd person sing. (u)	laat uit	liet uit	uitlaat	uitliet
2nd person sing. (gij)	laat uit	liet uit	uitlaat	uitliet
3rd person singular	laat uit	liet uit	uitlaat	uitliet
plural	laten uit	lieten uit	uitlaten	uitlieten

subjunctive sing.¹	late uit	liete uit	uitlate	uitliete
subjunctive plur.¹	laten uit	lieten uit	uitlaten	uitlieten

imperative sing.	laat uit
imperative plur.¹	laat uit

participles	uitlatend	uitgelaten
¹⁾ Archaic.

See the etymology of the corresponding lemma form.

uitlaten