voegen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology 1[edit]

From Middle Dutch voegen, from Old Dutch *fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb[edit]

voegen

  1. (transitive) to place, to put
  2. (transitive) to add
  3. (transitive) to grout
  4. (transitive) to fit, to suit
    Dat voegt je niet.
    That doesn't suit you.
Inflection[edit]
Inflection of voegen (weak)
infinitive voegen
past singular voegde
past participle gevoegd
infinitive voegen
gerund voegen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular voeg voegde
2nd person sing. (jij) voegt voegde
2nd person sing. (u) voegt voegde
2nd person sing. (gij) voegt voegde
3rd person singular voegt voegde
plural voegen voegden
subjunctive sing.1 voege voegde
subjunctive plur.1 voegen voegden
imperative sing. voeg
imperative plur.1 voegt
participles voegend gevoegd
1) Archaic.
Derived terms[edit]

Etymology 2[edit]

Non-lemma forms.

Noun[edit]

voegen

  1. Plural form of voeg

Middle Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Old Dutch *fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb[edit]

voegen

  1. to join, to unite
  2. to fit, to adjust/align oneself [+ āne (object) = with]
  3. to fit, to have the right size
  4. to fit, to suit, to behoove

Inflection[edit]

This verb needs an inflection-table template.

Descendants[edit]

Further reading[edit]

  • voeghen”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
  • voegen”, in Middelnederlandsch Woordenboek, 1929