voegen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈvuɣə(n)/
  • (file)
  • Rhymes: -uɣən

Etymology 1[edit]

From Middle Dutch voegen, from Old Dutch fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb[edit]

voegen

  1. (transitive) to place, to put
  2. (transitive) to add
  3. (transitive) to grout
  4. (transitive) to fit, to suit
    Dat voegt je niet.
    That doesn't suit you.
Inflection[edit]
Inflection of voegen (weak)
infinitive voegen
past singular voegde
past participle gevoegd
infinitive voegen
gerund voegen n
present tense past tense
1st person singular voeg voegde
2nd person sing. (jij) voegt voegde
2nd person sing. (u) voegt voegde
2nd person sing. (gij) voegt voegde
3rd person singular voegt voegde
plural voegen voegden
subjunctive sing.1 voege voegde
subjunctive plur.1 voegen voegden
imperative sing. voeg
imperative plur.1 voegt
participles voegend gevoegd
1) Archaic.
Derived terms[edit]

Etymology 2[edit]

See the etymology of the main entry.

Noun[edit]

voegen

  1. Plural form of voeg

Middle Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Old Dutch fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

Verb[edit]

voegen

  1. to join, to unite
  2. to fit, to adjust/align oneself [+ āne (object) = with]
  3. to fit, to have the right size
  4. to fit, to suit, to behoove

Inflection[edit]

This verb needs an inflection-table template.

Descendants[edit]

  • Dutch: voegen
  • Limburgish: voge

Further reading[edit]

  • voeghen”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
  • voegen”, in Middelnederlandsch Woordenboek, 1929