amicus
Definition from Wiktionary, the free dictionary
Contents |
English [edit]
Etymology [edit]
Abbreviation of amicus curiae.
Noun [edit]
amicus (plural amici)
- (law, informal) Someone not a party to a case who submits a brief and/or presents oral argument in that case.
Synonyms [edit]
- amicus curiae (formal)
Anagrams [edit]
Latin [edit]
Etymology [edit]
Pronunciation [edit]
Adjective [edit]
amīcus m (feminine amīca, neuter amīcum); first/second declension
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | amīcus | amīca | amīcum | amīcī | amīcae | amīca | |
| genitive | amīcī | amīcae | amīcī | amīcōrum | amīcārum | amīcōrum | |
| dative | amīcō | amīcae | amīcō | amīcīs | amīcīs | amīcīs | |
| accusative | amīcum | amīcam | amīcum | amīcōs | amīcās | amīca | |
| ablative | amīcō | amīcā | amīcō | amīcīs | amīcīs | amīcīs | |
| vocative | amīce | amīca | amīcum | amīcī | amīcae | amīca | |
Noun [edit]
amīcus (genitive amīcī); m, second declension
- friend
- (Augustan and later) courtier, minister, counsellor
Inflection [edit]
| Number | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | amīcus | amīcī |
| genitive | amīcī | amīcōrum |
| dative | amīcō | amīcīs |
| accusative | amīcum | amīcōs |
| ablative | amīcō | amīcīs |
| vocative | amīce | amīcī |