harden
Definition from Wiktionary, a free dictionary
Contents |
[edit] English
[edit] Etymology
[edit] Verb
|
Infinitive |
Third person singular |
Simple past |
Past participle |
Present participle |
to harden (third-person singular simple present hardens, present participle hardening, simple past and past participle hardened)
- (intransitive) To become hard.
- (transitive) To make something hard(er).
- (idiomatic) To become or make a thing resistant or less sensitive.
- When thou goest to return into Egypt, see that thou do all those wonders before Pharaoh, which I have put in thine hand: but I will harden his heart, that he shall not let the people go. — KJV, Exodus 4:21
[edit] Translations
become hard
make hard(er)
become less sensitive
|
|
[edit] Anagrams
- Anagrams of adehnr
- hander
[edit] Dutch
[edit] Noun
harden
- the plural of harde
[edit] Verb
harden (weak verb)
- (transitive) To render hard(er), more resistant etc.; to temper metal; to steel nerves
- De geharde veteranen verbeten de pijn zonder jammeren
- The hardened veterans bit the pain without wining
- De geharde veteranen verbeten de pijn zonder jammeren
- (transitive) to endure, bear, stand, tolerate
- De pijn leek na één zweepslag al niet te harden, toch moest zijn achterste er nog vijf harden
- The pain seemed unbearable already after one whip lash, yet his butt had to endure five more
- De pijn leek na één zweepslag al niet te harden, toch moest zijn achterste er nog vijf harden
[edit] Conjugation
Conjugation of “harden”